Alles over Papendrecht...

Column

Hier vind je de column van Herman Nieuwstraten.

Herman is echtgenoot, vader van drie zoons en opi van een kleinzoon en drie kleindochters.

Geboren Dordtenaar, maar al meer dan 30 jaar Papendrechter. Creatief mensenmens, betrokken en sociaal.

Kan vreemd lopen in een mensenleven, van ondernemer in het kappersvak, regioadviseur  bij Stichting MEE tot raadslid, wethouder sociaal en lid van het Drechtstedenbestuur. Aanspreekbaar en betrokken bij iedereen, maar speciaal bij mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.


Aan het werk: met en voor jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt (maandag 20 juli 2015)

Het zal ongeveer 12 jaar geleden zijn dat ik binnen liep op Langestein 100 in Hendrik-Ido-Ambacht. Ik was daar als bedenker van de infowinkel, een winkel van voor en door mensen met een beperking. Een jaar heb ik daar als vrijwilliger rondgelopen en de infowinkel in de markt gezet en uitgebouwd, maar jammer genoeg  vanwege geldgebrek ook weer afgebouwd.

Nu gaat deze  column niet over mij en toch weer wel, maar meer over laten we hem Anton noemen, een jonge knul met toendertijd een Wajong-uitkering. Hij had een hekel aan thuiszitten en was op, zoals ze dat noemen, therapeutische basis aan het werk bij de Mee-organisatie. Zelf noemde hij het geen werk, want een beetje van alles en nog wat kopiëren, dat kon je toch geen werken noemen. Nu had de toenmalig bestuurder een speciaal plekje in zijn hart voor mensen met een lastig lijf, dus  ook voor Anton. Dat kopiëren was toch wat beneden zijn kunnen en al snel vroeg de bestuurder of hij niet iets anders wilde, nou daar had hij wel oren naar en kreeg hij de supervisie over al het rollend materiaal van de organisatie.

Ikzelf groeide door naar regio-adviseur en had daarmee de baan waar ik iedere dag met veel plezier mijn energie in kwijt kon. Ik kwam Anton regelmatig tegen en dan spraken we elkaar, hij vertelde mij dat hij ondanks zijn lastige lijf toch mee wilde doen in de samenleving en aan het studeren was. Iets betekenen voor mensen die, net als hij en ik, een lastig lijf hadden leek hem wel wat.

Nu weet ik niet of het nou kwam omdat hij MEE verlaten heeft om te gaan studeren of omdat ik de organisatie verliet om wethouder te worden, maar we verloren elkaar uit het oog. Maar tegenwoordig met Twitter, Facebook en LinkedIn is het niet zo moeilijk om elkaar weer tegen te komen. Op een gegeven moment zag ik dat Anton op Facebook actief was en heb hem een vriendschapsverzoek gestuurd en zo kwamen hij en ik weer met elkaar in contact. Ondertussen had hij zijn studie afgerond en was hij  jobcoach  geworden, maar dat lastige lijf, zijn gezondheid, zat hem in de weg en een baan was daardoor moeilijk. Maar thuiszitten was niets voor hem, dus hij was een ontmoetingsplaats begonnen waar jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt elkaar konden ontmoeten en elkaar kunnen inspireren.

Een mooi initiatief dat ondersteuning verdient. Vanuit onze gezamenlijke ervaring en interesse in jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt zijn we gaan brainstormen. Het resultaat is dat er nu een projectplan ligt dat op een andere manier jongeren wil ondersteunen op zoek naar werk. Een plan om vanuit de kennis en kunde van de jongeren hen te ondersteunen bij hun zoektocht naar een reguliere baan. Vanuit eigen initiatief  trekken zij hun eigen plan, waar nodig ondersteunt met vrijwillige professionele hulp. Hard nodig blijkt, want juist vandaag, 20 juli, werd bekend dat 100.000 jongeren niet de begeleiding krijgen die ze zo hard nodig hebben.