Alles over Papendrecht...

Column

Hier vind je de column van Herman Nieuwstraten.

Herman is echtgenoot, vader van drie zoons en opi van een kleinzoon en drie kleindochters.

Geboren Dordtenaar, maar al meer dan 30 jaar Papendrechter. Creatief mensenmens, betrokken en sociaal.

Kan vreemd lopen in een mensenleven, van ondernemer in het kappersvak, regioadviseur  bij Stichting MEE tot raadslid, wethouder sociaal en lid van het Drechtstedenbestuur. Aanspreekbaar en betrokken bij iedereen, maar speciaal bij mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.




 

Vluchtelingen crisis (maandag 2 november 2015)

Afbeelding bij Column: Vluchtelingen crisis

Het zal een jaar of 60 geleden zijn, dat mijn ouders zo net na de Tweede Wereldoorlog het plan opvatten om te emigreren naar Canada. Zij vonden de vooruitzichten in Nederland niet zo rooskleurig voor hen zelf en hun 6 kinderen.

Er moest nogal wat gebeuren voordat we op de boot konden naar dat verre Canada, er moest toestemming komen van de Canadese autoriteiten, want niet iedereen was welkom.

De huur moest opgezegd worden, de huisraad verkocht, tickets voor de boot moesten besteld worden. Grote koffers werden aangeschaft, want er moest voor acht man en vrouw nogal wat mee. Huisraad bleef achter, want als we daar aankwamen en we hadden een huis gevonden, dan werd er daar wel van alles gekocht.

Alles leek in kannen en kruiken, mijn ouders, broers en zussen en ik zouden over een poosje Canadezen zijn. Maar wat bleek: in Canada zat men niet op ons te wachten. Het beroep van mijn vader, hij was kapper, daar was geen behoefte aan, en acht nieuwe Canadezen was ook wat veel.

Dus de boel maar weer uitgepakt en verder gegaan met het leven in Nederland. Wat een verschil met de grote aantallen vluchtelingen, die naar Europa komen met ondeugdelijke bootjes en tickets gekocht bij mensensmokkelaars, op de vlucht voor oorlog.

Huis en haard ontvlucht, op zoek naar veiligheid en een toekomst voor de kinderen, eerst maar eens de overkant bereiken en dan maar zien waar we terecht komen. En ja, het is voor ons vreemd dat mannen hun vrouw en kinderen daar achter laten en alleen de reis maken, zou het ook kunnen getuigen van liefde, je gezin niet bloot willen stellen aan allerlei gevaren?

Dan ben je eindelijk veilig en ja dan moet je eerst geregistreerd worden, daarna slepen ze je van de ene opvang locatie naar de andere. Het eten is niet zoals je thuis gewend bent en de buurman snurkt toch wat harder dan je eigen vrouw.

Je verveelt je een ongeluk, want er is niet veel te doen in en om de opvanglocatie en dan die paar relschoppers die op straat roepen dat je terug moet naar je land. Daar zit je dan in een land, waar je de taal niet van machtig bent, en je familie zit ver weg en ze misgunnen je ook nog dat je een mobieltje hebt.

En wat brengt de toekomst? Hoe zeker is het dat je hier mag blijven, hoe lang duurt het voor je je vrouw en kinderen weer ziet, en…., mag je straks hier een bestaan opbouwen?

Gelukszoekers zijn het, krijgen gelijk een uitkering, mogen naar de tandarts en  lusten geen boerenkool. Ze pikken straks als ze hier mogen blijven, net als die Polen onze banen  in, krijgen gelijk een huis , vloerbedekking en een uitkering.

En mijn oma dan? Die krijgt geen huishoudelijke hulp meer. Onze zorg wordt uitgekleed om maar te zwijgen over de voedselbanken.

Maar, om met Rob Geus te spreken: “man, man, man, wat ben ik blij, dat ik het niet ben, die met een rubberbootje en een ticket gekocht bij een mensensmokkelaar, de reis moest wagen voor een betere en veilige toekomst voor mijn kinderen.”

En ja, allemaal hebben we een beetje gelijk, de voor- en tegenstanders, maar we kunnen niet om de toestroom heen en met elkaar moeten we er het beste van maken.

Binnenkort is het weer kerstmis, dan zitten we om de boom weer te zingen over vrede op aarde, in de mensen een welbehagen. Ik hoop echt dat het ooit nog eens waar wordt.